چو ایران نباشد تن من مباد

 آينده ايران اسلامي متعلق به همين دانش‌آموزان است كه در حال طي كردن مسير رو به رشد جمهوري اسلامي هستند. 
در طول تاريخ ايران بسياري از افراد آمدند و رفتند و براي اين مسير جان خود را فدا كردند و اين راهيست كه اكنون در پيش روي دانش‌آموزان كشور قرار گرفته است. 
امروز دانش‌آموزان ايراني از نسلي پرآوازه و رفيع نسبت به نسل گذشته هستند كه بسيار آرمان‌گرايانه‌تر از نسل قبل به ارزش‌هاي مقدس نظام جمهوري اسلامي ايران پايبند هستند. 
به لحاظ شئون رفتاري و تهذيب اخلاقي و در بسياري از رشته‌ها دانش‌آموزان ايراني به خوبي درخشيده‌اند كه اين نشان‌دهنده برتري آرمان‌هاي نسل فعلي با نسل اول و دوم انقلاب است. 
با توجه به قرار گرفتن جايگاه ايران در حوزه‌هاي مختلف علمي در دنيا به واسطه حضور دانش‌آموزان، زمان فعلي ما قابل قياس با حدود 30 سال پيش نيست.  جايگاه بالايي كه در حال حاضر ايران توانسته است در بين كشورهاي ديگر به دست آورد و در زمينه‌هاي مختلف عناوين موفقيت‌آميزي را كسب كند، در آينده‌اي نزديك به دست همين دانش‌آموزان اين روند رو به رشد متعالي‌تر مي‌شود. 
دستاوردهاي بالاي ايران در زمينه‌هاي مختلف به دست نخبگاني بوده كه بسياري از آنها از بين دانش‌آموزان و به ويژه دانش‌آموزان بسيجي بوده است. 
فعاليت‌هاي دانش‌آموزان بسيحي مي‌تواند آينده بهتري را براي كشور رقم بزند كه بسياري از جنبه‌هاي درخشش آنها در حال حاضر نيز در عرصه‌هاي مختلف علمي به نمايش گذاشته شده است.
به امید اینکه با تلاش این عزیزان دانش آموز و توکل و تکیه بر خدا ایران اسلامی آینده ای روشن و پویا و پیروزمندتر در پیش داشته باشد. این شاآلله 

               در عصر ديجيتالي شدن ارتباطات و تحول نظريه هاي نوين مديريت، رسيدن به يك افق روشن براي  هدايت كشور ضروري است.صاحب نظران علم مديريت اعتقاد دارندكه اگر در گذشته داشتن اسلحه ، نفت ، معدن طلا، جمعيت زياد و حتي اقتصاد قوي نشان بالا بودن ثروت ملي يك كشور تلقي مي شداما اكنون ثروت ملي مردم كشور ، ميزان توانمندي آنها در توليد و گسترش دانش است.

          در طول ربع قرن گذشته يكي از بركات پيروزي انقلاب اسلامي ،افزايش روحيه توانمندي و زنده بودن جامعه ايراني بوده است،اين كه ايراني مي تواند ، يعني زنده و دانا است. دانايي ، توانايي است و ايراني مي داند كه براي پيشرفت و توسعه يافتگي ابتدا بايد عينك بدبيني ، ناتواني و وابستگي به بيگانگان را از چشم خود در آورد. هنرمند، صنعتگر، ورزشكارو..... و حتي يك جوان معمولي ديگر نمي خواهد چون گذشته دست دوم و عقب افتاده تلقي شود.در اين شرايط  ايرانيان  با داشتن تمدن كهن و فرهنگ اصيل و به مدد هوش و استعداد ايراني خود مي خواهند و مي توانند به تمدن بزرگ اسلامي برسند.

          براي رسيدن به يك تمدن بزرگ و شكوفايي اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي اول نياز است كه بينش و بصيرت ذهني مان را به خوبي تغيير دهيم ، چرا كه داشتن برنامه و چشم انداز روشن آينده ايران محور پيشرفت است.

           ايران آينده چگونه ايراني است؟ ايران فردا ، ايراني پر نشاط ، اميدوار ، توسعه يافته ، مدرن، زنده، توليدكننده دانش و تكنولوژي است.ايراني مهر خاندان سبز  نبوي ، هوش و استعداد آريايي را در سينه خود دارد و اراده اي مستحكم براي ساختن الگويي جديد از تمدن بزرگ ايراني و اسلامي جهت عرضه به جهان و...   .

           ولي بايد بدانيم كه افزايش سرمايه دانش براي رسيدن به تمدن بزرگ ايراني در حالتي عيني و قابل استفاده خواهد بود كه فراگير و در همه ي زمينه ها صورت پذيرد يعني هر كدام از ما در هر پست و جايگاه فردي ، خانوادگي و اجتماعي كه قرار داريم بايد براي رسيدن به اين هدف تلاش كنيم. اينشأالله هر ايراني وظيفه خود را به درستي انجام دهد تا شاهد ايراني آباد ، پرنشاط و زنده و .... باشيم.

تحقق آرمانهای بلندی

آبی قلب تو خلیج فارس و هرمز
سینه به سینت سلسله کوه البرز

وسعت نام تو ، وسعت نام خورشید
جلوه خاکت قرمز و سبز و سفید

این نه منم من ، نه من منم من
ذره خاک وطنتم من ذره خاک وطنم من هـــی

ایران خاک دلیران ایران غرش شیران
* ایران همیشه جاویدان*

شبنمی از جنگل شمال ایرانی
دیده به دریایی از جهان ایرانی
محو دلیری از آن جمال ایرانی

ایرانی پهلوان ، ایرانی مهربان ، ایران وطن من
ایرانی قهرمان ایرانی پهلوان از ارس تا عمان وطن من

خون سیاووش کمان آرش مهد شعیران شکوه آتش خانه ایمان به لطف یزدان هــی
ایران خاک دلیران ایران غرش شیران ایران همیشه جاویدان

رستم و سهراب قصه ها ایرانی
شیرین و فرهاد عاشقا ایرانی
اهل وفا صلح و صفا ایرانی

ایرانی مهربان ایرانی قهرمان ایران وطن من

ایرانی قهرمان ایرانی پهلوان ایران وطن من

این نه منم من ، نه من منم من
ذره خاک وطتم من ذره خاک وطنم من هـــــــی
ایران خاک دلیران ایران غرش شیران ایران همیشه جاویدان

در روح و جان من
می مانی ای وطن
به زیر پا فِتَد آن دلی که بهر تو نلرزد
شرح این عاشقی ننشیند در سخن
که بهر عشق والای تو همه جهان نیرزد

در روح و جان من
می مانی ای وطن
به زیر پا فِتَد آن دلی
که بهر تو نلرزد
شرح این عاشقی ننشیند در سخن
که بهر عشق والای تو همه جهان نیرزد
ای ایران ایران
دور از دامان پاکت دست دگران بد گهران
ای عشق سوزان
ای شیرین ترین رویای من تو بمان در دل و جان
ای ایران ایران
گلزار سبزت دور از تاراج خزان جور زمان
ای مهر رخشان
ای روشنگر دنیای من به جهان تو بمان

سبزی سر چمن سرخی خون من سپیدی طلوع سحر
به پرچمت نشسته
شرح این عاشقی ننشیند در سخن
بمان که تا ابد هستیم به هستی تو بسته

ای ایران ایران
دور از دامان پاکت دست دگران بد گهران
ای عشق سوزان
ای شیرین ترین رویای من تو بمان در دل و جان
ای ایران ایران
گلزار سبزت دور از تاراج خزان جور زمان
ای مهر رخشان
ای روشنگر دنیای من به جهان تو بمان

در روح و جان من
می مانی ای وطن
به زیر پا فِتَد آن دلی که بهر تو نلرزد
شرح این عاشقی ننشیند در سخن
که بهر عشق والای تو
همه جهان نیرزد

مغرور بدان هستم در لحظه‌ی شکستن       گردم ذره خاکی از خاک پاک میهن

گردم قطره ای از آب خلیج پارسش           با این امید و رویا جان می دهم زین تن

خفتند بسی شهیدان در جای جای ایران     هر گوشه ای ز خاکش یاد است ز خود گذشتن

چشم طمع در آرم گر هست سوی ایران     این خاک تا چو من هست دور است ز دست دشمن

ای آب نیلگون و گهر بار کشورم

ای آخرین پنا هم و ماوا و سنگرم

امواج تو تلاطم عشق است در دلم

ای عشق پر تلاطم و موج شناورم

ما خون خویش دردل جام تو کرده‌ایم

تا شهد عشق جمله بریزی به ساغرم

صد جان فدای شوکت نام تو گشته است

ای جان فدای همت یار دلاورم

آواز عاشقانه بخوان ای خلیج عشق

این جمله بود ذکر شهیدان لشکرم

آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

از آن زمان که نقشه‌ی ایران کشیده شد

نام و نشان کشور شیران کشیده شد

هر قطعه را فضایی و نامی نهاده‌اند 

نقش تو هم خلیج دلیران کشیده شد

شکل ترا به گونه‌ی یک تاج بسته‌اند

تاج وطن زحکمت پیران کشیده شد

این قطعه هم به نام وطن شد خلیج فارس

این نقشه‌ها به حکم امیران کشیده شد

گلبانگ عشق از دل میهن ترانه زد

فریاد شوق از دل ایران کشیده شد

آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

یاران نظر کنید بر این آب نیلگون

کز خون عاشقان وطن گشته غرق خون

امواج بی‌امان که بپیچد درون آب

 هر موج سهمگین که بر آید ز اندرون

فریاد موج‌های بلند خلیج عشق

آن غرشی که می‌جهد از قلب آن برون

آن نعره‌های محکم مردان سینه چا ک

فریاد داد خواهی عاشقان بیستون

پیچد در آسمان همه یک سو و یک صدا

چون ضربتی که دولت دشمن کند نگون

آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

مـردان کشـورم همـه در راه ایـن وطـن

ازجـسم خـود گذشته و از جان خویشتن

در راه اعتـلای چـنیـن خـاک لاله گـون

صـدجـان فـدا نموده به پیـکار تن به تن

از خـاک پـاک میـهن و آب خلیـج فارس

کـوته شــده دو دست طـمع‌کـار اهـرمن

تـا مرد جنگ باشد و یـاران جان به کـف

پــیروز و جــاودانــه بــمانـد سرای من

سرکـن سرود عشـق که مانـد به یـادگـار

از عـاشقـان تـرانــه و از شـاعران سخن

 آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

 حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

دوشیـزگان ما هـمه هشیار و بی‌قـرار

مـاننـد مرد جـنگ به مـیدان کـارزار 

از جان خود گذشته و با عشق این دیار

یـورش بـرند بـرسر دشمـن عقـاب‌وار

 هم‌چون طناب دار به پیچند وقت جنگ

حـلقـوم دشمنـان به دو گیسوی تابـدار

نـازم بـر ایـن وطـن که زنانش زاقتدار

جان می‌دهنـد در ره میهـن بـه افتـخار

خوانـدم سرود عشـق به‌نام خلیج فارس

بـا آن ترانـه‌ای که بــماند بـه یـادگار

 آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

 حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

امشب بخوان که کشور جانان سرای ماست 

این دشت لاله‌گون خراسان سرای ماست

 آن رود پـرتـلاطـم و ایـن خـاک پـرگــهر

کارون پـرصلابت و کـرمان سرای ماست

از ســرزمـین رستــم و دریــاچـه‌ی خــزر

تـا خـاک سرخ بانه و مهران سرای ماست

از کـــوه بـیستـون و دمــاوند پــرغـرور

تـا خطه‌ی سهنـد و سپـاهان سـرای ماست

مجموع این وطن همه یک خانه بیش نیست

امشب بخوان که خانه‌ی ایران سرای ماست

 آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

 حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

 ای دل بـخوان ترانه به ‌نام خلیـج فارس

گـلبانگ عاشقـانـه بـه‌نـام خـلیج فـارس

 سـرکـن سرود عشـق بـزن ساز عـاشقی

بـا چـنگ و بـا چغانه بـه‌نـام خـلیج فارس

 مـا دل سپـرده‌ایم بـرایـن آب نــیلگـون

 ایـن لولوی زمـانه بـه نـام خـلیـج فـارس

 سـر می‌دهیـم و بر کف دشمن نمی‌دهیم

ایــن جـام بـی‌کـرانه بـه‌نام خلیج فـارس

 ای دل بـخوان چـو شـاعر آزاد ایـن وطن

اشـعـار جـاودانـه بـه نـام خــلیج فـارس

 آنان که خون خویش به کام تو کرده‌اند

 حکم خلیج فارس به نام تو کرده‌اند

وطن ابر بهارانت دل انگیز

تگرگ و برف و بارانت دل انگیز

صدای بزم یارانت دل انگیز

خروش سربدارانت دل انگیز

وطن پاینده و جاوید مانی

چو گل در پرتو خورشید مانی

بزرگ و سرفراز و شیر مانی

همیشه شاد و پر امید مانی

وطن آشفته بازارت نبینم

به کام دشمنان خوارت نبینم

ز رنج بی کسی زارت نبینم

رقیبان را دگر یارت نبینم

وطن خاکت همه خون شهیدان

نگاهت گشته مجنون شهیدان

دل پاک تو دلخون شهیدان

رخت چون روی گلگون شهیدان

وطن دامان تو دشت شقایق

گلستانت پر از مرغان عاشق

بنازم اوج کوههای بلندت

دماوند،اشترانکوه و سمندت

زبان پارسی گوی چو قندت

که دنیا را کشیده در کمندت

مرا مهر تو در دل جاودانه

وطن ای آرزوی هر بهانه

وطن بال و پر پرواز مایی

وطن تو نقطه آغاز مایی

تویی دمساز ما همراز مایی

تو هم خوان و تو هم آواز مایی

وطن ای پرشکوه ای سرزمینم

وطن ای جایگاه آخرینم

جدا از تو نیم با تو عجینم

نبینم دوریت هرگز نبینم...

((الف)) یعنی که ما آزادگانیم

به فرمان اهورا بندگانیم

و((ی)) یعنی که ما یزدان پرستیم

به جام رحمت حق مست مستیم

و((ر)) یعنی که رندانی غیوریم

به دنیا مردمانی پر غروریم

((الف)) یعنی اگر امروز هستیم

به جز ایران به خاکی دل نبستیم

و((ن)) نامی بلند و ماندگار است

که ایران معنی این یادگار است

من ایرانیم عشق من این بود

که مهر وطن بهر من دین بود

ببوسم من این خاک پاک وطن

که پاینده شد نام ایران من

همین افتخارم اهوراییم

قلم قاصر از شور و شیداییم

چو این مملکت ملک شیران بود

سلاح من این نام ایران بود

نیازم به میراث ایران من

همان تخت جمشید دشمن شکن

همان قصر پر شوکت و با وقار

همان ملک شاهان با اقتدار

نیازم به فردوسی باخرد

خرد تا ابد نام او می برد

بود افتخارم که ایران زمین

شده مهد رستم یل بی قرین

همان پهلوان دلیر و نژند

بمیرد که ایران نیابد گزند

اگر وارث آن یلان گشته ایم

اگر دل به این مملکت بسته ایم

بسازیم ایران فخر زمان

یه یاری یزدان و ایرانیان

زمانی که از در وارد شدم، احساس کردم که از لا به لای آن، گردبادی از نیروی معنوی وزیدن گرفت. گویا در ورای آن عبای قهوه ای، عمامه مشکی و ریش سفید، روح زندگی جریان داشت، به طوری که همه بینندگان را محو تماشای خود کرد. در آن هنگام احساس کردم که با حضور او همه ما کوچک شده ایم و گویا در سالن کسی جز او باقی نمانده است.

آری! او بارقه ای از نور بود که در قلب و روح همه حضار رسوخ کرده بود. او تمام معیار هایی را که گمان می کردم می توانند مرا در تعریف و ارزیابی شخصیت و مقامش یاری کنند در هم شکست. او با حضور خود آنقدر در من تاثیر گذاشت که احساس کردم تمام روح و جسمم را فرا گرفته است!

...زمانی که بر روی صندلی خود نشست، احساس کردم نیرویی از وجودش ساطع می شود، نیرویی به سان یک گردباد که اگر با دقت نگاه می کردی در می یافتی که نوعی "آرامش مطلق" در درون آن نهفته، چرا که او بسیار جدی و استوار و مسلط بود.

در عین حال او را آنچنان ساکت و آرام می یافتی که گویی نیرویی ثابت و استوار در درون او جریان دارد و البته این نیرو همان چیزی است که رژیم سابق ایران را به یکباره برچید. حال آیا چنین شخصیتی می تواند یک فرد عادی باشد؟ ...من تا کنون هیچ یک از مردان بزرگ را برتر از این مرد و یا نظیر او ندیده ام.

...کمترین چیزی که می توانم بگویم این است که گویا او یکی از انبیای گذشته است و یا اینکه لو موسای اسلام است و آمده تا فرعون کافر را از سرزمین خود براند، او خمینی بزرگ است. روبین وود زورث کاریس، خبرنگار آمریکایی، زیباترین تجربه من

امروز می بینید که مردم اکثر کشورهایی که دارای حکومت نامشروع هستند، خصوصا کشورهای دیکتاتوری، دست به انقلاب و تظاهرات زنده اند، انقلاب و تظاهراتی که تا قبل از انقلاب اسلامی ایران، نه در جایی از دنیا اتفاق می افتاد و نه حرفی از آن زده می شد. انقلاب مردم ایران، به رهبری امام خمینی، آغازگر یک انقلاب جهانی بود که جهانیان را بیدار کند. پیام های امام خمینی به سراسر دنیا طنین افکن شد و الگوی تازه ای به دنیا ارائه داد. می بینید که امروز برخی کشور ها، از آن پیام ها و الگو ها، الگو گرفته اند و درصدد نجات خود و میهنشان هستند، و در پی یک انقلاب اسلامی مانند انقلاب اسلامی ایران هستند.

خلاصه کلام اینکه، خمینی مردی بود از سرزمین ایران، که نور اسلام را در ایران، بر جهان تاباند و با انقلاب خود هم این خاک متمدن را روح تازه ای بخشید، و هم این راه و الگو را به دنیا ارائه داد و عصر جدیدی را برای تاریخ این کره خاکی به وجود آورد، خمینی، روح خدا بود در ایران زمین!

از ویژگیهای فرهنگ ایرانی آن بود که هیچ انسانی دارای تقدس شمرده نمی‌شد، بلکه تقدس خاص خدا و ایَزدان و فضایل ملکوتیِ هفتگانه بود . به همین سبب بوده که در تمام دوران هخامنشی و پارتی و ساسانی هیچ زیارتگاهی برای هیچ انسانی، نه برای مغان و نه آتَروَنان و نه هیربدان، ساخته نشد. و از همین‌رو است که واژه‌هائی معادل «عصمت» و همچنین «زیارت» به مفهوم مذهبیش (زیارت به‌مفهومی که ما پس از مسلمانی‌مان شناخته‌ایم) در زبان ایرانی ساخته نشده است.

و از آنجائی که در فرهنگ ایرانی هیچ انسانی در هر مقامی که باشد دارای تقدس و عصمت نیست، عقیده به اینکه انسان بتواند واسطه و شفیع میان انسان و خدا شود نیز در فرهنگ ایرانی وجود نداشت. زرتشت نیز واسطۀ میان انسانها و خدا شمرده نمی‌شد بلکه آموزگاری بود که نیک‌بودن و نیک‌زیستن را به انسانها آموخته بود.    

انبیای قوم سامی هم در حیاتشان و هم  پس از مرگشان واسطه‌های میان خدا و مریدان خویش شمرده می‌شدند، و مریدانشان به‌اندازۀ فرمانهائی که برای انبیاء و جانشینانِ انبیاء می‌بردند و به‌اندازه‌ئی که به معبد خدمت می‌کردند و ثمرۀ تلاش و کارشان را به عنوان زکات و صدقات به متولیان معبد می‌دادند انتظار داشتند که انبیاء و رهبران دینشان در زندگی‌شان و حتی پس از مرگشان برایشان نزد خدایشان وساطت کنند (شفیع بشوند) تا خدا از خطاهایشان درگذرد؛ یعنی مردگان نیز واسطه میان انسان و خدا بودند. اما در دین ایرانی هیچ‌گاه چنین باوری دربارۀ انسانهای زنده و مرده شکل نگرفت. 

از دیگر ویژگی فرهنگ ایرانی آن بود که هیچ‌کدام از عیدهای ایرانی با برگزاری مراسم برای هیچ انسانی در ارتباط نبود بلکه هرکدام از عیدها (نوروزِ کوچک که اکنون نوروز گوئیم، نوروز بزرگ که اکنون سیزده‌ به‌در گوئیم، مهرگان، سده، و جشنی که اکنون چارشنبه سوران گوئیم) مراسمی بود که برای پیوند با طبیعت برگزار می‌شد و مستقیماً با تحولات طبیعی در ارتباط بود. دین ایرانی به‌ شادزیستی بهای بسیار داده بود، و از این‌رو عید ایرانی نه مراسم عبادی بلکه سور و سرود و رقص دسته‌جمعی بود و جشنهایش مراسم شادی و سور و ستایش زیبایی‌ها بود.

در فرهنگ ایرانی نه برای بزرگداشت انسانها ­حتی زرتشت­ مراسم دینی برگزار می‌شد و نه برای هیچ‌کدام از شخصیتهای دیگر. این از آن‌رو بود که ایرانی برای هیچ انسانی تقدس و عصمت قائل نبود تا به‌خاطرش مراسم دینی برپا کند. ایرانی برای طبیعت جشن برپا می‌کرد و همراه با طبیعت ابراز شادی و سرور می‌نمود.  

نماز نیز در دین ایرانی نه همچون نمازِ ادیان سامی ستایش پیامبر شاه و انسانهای مدعیِ‌ نمایندگیِ خدا و ستایش اعضای خانوادۀ پیامبر شاه، و نه دعا و تضرع و ابراز خواری و ذلت در حضور خدا به‌خاطر جلب ترحم خدای جبّار، بلکه ستایش ارزشها و پدیده‌های سومند بود که جلوه‌های عینیِ رحمت آفریدگار شمرده می‌شدند. به‌عبارتِ دیگر، نماز در دین ایرانی مجموعه‌ئی از سرودهای ستایشِ ارزشها و پدیده‌هائی بود که در خدمت سعادت بشر بودند؛ و در میان اینها سپنتَە‌مَنیو و وهومنَە و اَرتَە از مقام والائی برخوردار بودند و در نمازها بیشتر از همه مورد ستایش قرار می‌گرفتند، به‌علاوه مهر و ناهید و باران و آبِ جاری و کشتزار و زمینِ بارور و ستورانِ سودمند و مادران و زنان ستایش می‌شدند؛ و این‌در گفتار زرتشت دیده میشود.

 به‌عبارت دیگر، آنچه نماز در دین ایرانی را تشکیل می‌داد سرود تلقین به‌خود برای همسان شدن با همۀ آفریدگان سودمند و خدمت‌رسان به بشریت بود. این نیایشها به‌انسان می‌آموزد که هر فردی چنانچه از این فضایل پیروی کند و اینها را در درون خویشتن بپرورد و خو یشتن را با آنها همسان سازد خواهد توانست  به‌بلندترین مرحله از تکامل انسانی رسیده خداگونه شود، و در این‌باره هیچ تفاوتی میان انسانها وجود ندارد.